im.Wandy Turowskiej

Patron – Wanda Turowska

patron Wanda Turowska  urodziła się 4 lipca 1912 roku w Warszawie w rodzinie inteligenckiej. Tutaj, w tym mieście rozpoczęła naukę w Szkole Powszechnej, a następnie przygotowywała się do zawodu w Seminarium Nauczycielskim. Z chwilą ukończenia Seminarium, 1 września 1933 roku podjęła pracę w służbie nauczycielskiej w Szkole Podstawowej nr 115 w Warszawie. Ówczesna Szkoła nr 115 mieściła się przy ulicy Chełmskiej 19. W 1933 roku przy współdziałaniu Zarządu Spółdzielni Miasta Ogrodu Czerniakowa i Sadyby oraz Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej została uruchomiona jej filia przy ulicy Powsińskiej. W szkole na Sadybie Wanda Turowska prowadziła lekcje wychowania fizycznego, rytmiki, śpiewu. Uczyła dzieci miłości do kraju i rodzinnego miasta – Warszawy. Była współorganizatorem pierwszej w szkole drużyny harcerskiej, prowadziła zbiórki, wycieczki, biwaki.

1 września 1939 roku stanęła do walki w obronie Stolicy. Została sanitariuszką w punkcie opatrunkowym Polskiego Czerwonego Krzyża zlokalizowanym w budynku szkolnym. W toku działań wojennych punkt ten został przekształcony w filię Szpitala Ujazdowskiego, a Wanda Turowska opiekowała się rannymi żołnierzami ochotniczych batalionów broniących Fortu Czerniakowskiego.

Po kapitulacji Warszawy powróciła do pracy nauczycielskiej w Publicznej Szkole Podstawowej nr 115. Obok oficjalnej pracy szkolnej prowadziła komplety tajnego nauczania dla sadybiańskich dzieci.

W 1942 roku Wanda Turowska wstąpiła w szeregi Związku Walki Zbrojnej, a potem Armii Krajowej. W czasie Powstania Warszawskiego była sanitariuszką w Kampanii Wojskowej Służby Ochrony Państwa V Rejonu Armii Krajowej na Sadybie. Po upadku powstania została wywieziona na roboty do Niemiec gdzie doczekała końca wojny. Wróciła do kraju 3 maja 1945 roku i kilka dni później zgłosiła się do służby nauczycielskiej w Inspektoracie Szkolnym m. st. Warszawy. Otrzymała przydział do Publicznej Szkoły Powszechnej nr 115 przy ulicy Godebskiego 5 (budynki szkoły przy ulicy Chełmskiej i Powsińskiej uległy zniszczeniu).

1 września 1945 roku jako kierownik zainaugurowała otwarcie roku szkolnego w pierwszej, powojennej szkole na Sadybie. W tej szkole pozostała bez przerwy na stanowisku kierownika, a następnie dyrektora przez kolejne 24 lata. Od 1 grudnia 1955 roku organizowała życie szkolne w nowym budynku przy ulicy Okrężnej 80.

Jako wieloletnia mieszkanka Mokotowa i Sadyby Wanda Turowska pełniła funkcję radnej Dzielnicowej Rady Narodowej oraz członka Rady Osiedlowej nr 15. Działała w Komisji Oświaty i Wychowania, Towarzystwie Przyjaciół Warszawy. Była jedną z inicjatorek i organizatorów kolejnych szkół na Sadybie – Szkoły Podstawowej nr 278 i 292. Jako wieloletni nauczyciel należała do Związku Nauczycielstwa Polskiego, w którym aktywnie pracowała.

W 1969 roku ze względu na długoletnią pracę i stan zdrowia Wanda Turowska dobrowolnie wystąpiła ze służby nauczycielskiej.

W 1980 roku została odznaczona przez Ministra Kultury i Sztuki odznaką „Zasłużonego Działacza Kultury”.

Za udział w walkach II Wojny Światowej, za całokształt swej pracy trwającej nieprzerwanie od 1933 roku do 1969 roku, za aktywną działalność w organizacjach społecznych Wanda Turowska została uhonorowana wieloma innymi odznaczeniami:
• Medalem za Wolność i Demokrację w 1959 roku,
• Medalem za Warszawę 1939-1945 w 1959 roku,
• Złotym Krzyżem Zasługi w 1955 roku,
• Medalem X-lecia w 1955 roku,
• Srebrną Odznaką Honorową Zasłużonych dla Warszawy w 1960 roku,
• Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego w 1962 roku,
• Odznaką Przyjaciół Harcerstwa w 1964 roku,
• Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski w 1964 roku,
• Orderem Sztandaru Pracy II Klasy w 1969 roku.

Wanda Turowska zmarła 31 października 1980 roku.
Grób Patronki Szkoły Pani Wandy Turowskiej znajduje się na Cmentarzu we Włochach; 8 rząd, 5 grób po lewej stronie bramy. Należy wysiąść na przystanku na żądanie – ul. Dojazdowa.

6 maja 1983 roku w pięćdziesiątą rocznicę swego istnienia Szkoła Podstawowa nr 115 otrzymała imię Wandy Turowskiej. Nadanie szkole imienia Wandy Turowskiej było wyrazem oddania szacunku stanowi nauczycielskiemu, uznania dla codziennej, zaangażowanej pracy nauczyciela – społecznika.